روزگاری سرد است وخاموش....

در پی این جاده ها

نسیمی می وزد سوزناک....

آتشی شعله ور ساختم 

که گرم کند تنهایی ام را...

از قضا...

بر در بسته ی بختم

مهره ی ماری    آویختم...

هرکه از راه می رسید

می نواخت گیار غم را....

ولیکن   نیازم این نبود...

                                            پ.ن: تو را نیاز من بود...

آخر کسی نفهمید

این درد آشکار مرا...